به گزارش پایگاه خبری سلام بازار، همزمان با دهم محرم، مردم نقاط مختلف کشور با حضور در مساجد و تکایا به عزاداری برای امام حسین(ع) و یاران با وفایش پرداختند.
این عزاداریها در قالب آیین و رسوم خاص مردم هر منطقه نظیر سینهزنی، زنجیرزنی، علمگردانی و نخلگردانی برگزار شد.
عزاداران حضرت اباعبدالله الحسین (ع) همزمان با روز عاشورای حسینی با طنینانداز شدن اذان ظهر، نماز باشکوه این روز را اقامه کردند.
این آئین معنوی به یاد نماز ظهر عاشورای حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در معابر، خیابانها، مساجد، حسینیهها و تکایای شهرهای مختلف آذربایجانغربی برگزار شد و عزاداران حسینی به صورت گسترده در آن شرکت کردند.
در جنگ ۱۲ روزه، روزهایی متفاوت را برای ایران رقم زد. حملات و درگیریهای نظامی، شهادت شماری از فرماندهان و شهروندان و نگرانیهای عمومی، فضایی متفاوت را بر کشور حاکم کرده بود. در این میان، فرارسیدن ماه محرم تنها دو روز پس از پایان جنگ، حال و هوایی خاص به جامعه بخشید؛ گویی سوگواری سالانه برای امام حسین(ع) این بار با خاطرات روزهای پرالتهاب و داغهای تازه درهم آمیخته بود.
طبق سنت سالهای گذشته، مراسم عزاداری دهه نخست محرم در حسینیه امام خمینی(ره) برگزار شد. شبهای ابتدایی محرم، مراسم مطابق برنامه ادامه داشت، اما غیبت رهبر شهید انقلاب در این مجالس، موجب شد توجه بسیاری از مردم و رسانهها به این موضوع جلب شود. با این حال، هیچ اطلاعرسانی درباره زمان حضور ایشان صورت نگرفت و مراسم همچنان در فضایی معنوی ادامه پیدا کرد.
شبی که هیچکس انتظارش را نداشت
شب عاشورا، مجلس عزاداری همچون شبهای قبل در جریان بود. حاضران در حسینیه، بیخبر از هر اتفاقی، به سخنرانی و مرثیهخوانی گوش میدادند که ناگهان ورود رهبر شهید انقلاب، فضای حسینیه را دگرگون کرد.
حاضران با مشاهده ایشان از جای برخاستند. شعارهای «اللهاکبر»، صلوات و ابراز احساسات مردم، دقایقی فضای مجلس را تحت تأثیر قرار داد. بسیاری از کسانی که در آن مراسم حضور داشتند، این لحظه را یکی از متفاوتترین شبهای عاشورای سالهای اخیر توصیف کردند.
پس از آرام شدن فضای مجلس، سخنرانی ادامه پیدا کرد و مراسم به روال معمول خود ادامه یافت. رهبر شهید انقلاب اما با حضور خود آرامشی را به مردم تزریق کرد. آرامشی از جنس امنیت و آسوده خاطری برای مردمی که ۱۲روز سختی را پشت سر گذاشته بودند. او با همان آرامشی که به جامعه بخشید شروع به خوندن قرآن کرد تا مراسم به بخش روضه حضرت رقیه(س) رسید و فضای حسینیه رنگ دیگری به خود گرفت. ذکر مصائب دختر خردسال امام حسین(ع)، اشک بسیاری از حاضران را جاری کرد و مجلس در سکوتی آمیخته با گریه و زمزمه عزاداران ادامه یافت. او با آرامش خاطر قرآن را بسید و کنار قرار داد و اشکهایش را بر گونههایش جاری کرد.
او خواست به دشمنانش ثابت کند که تنها زمانی اشک بر چهرهاش مینشیند که ذکر مصائب امامان معصوم خود را بشنود. شاید هم با خواندن روضه سهساله ارباب به یاد طفلان معصومی در جنگ افتاد که به دست بدترین دشمن زمان، اسرائیل به شهادت رسیده بودند.
وقتی روضه حضرت رقیه(س) خوانده شد، حال و هوای مجلس تغییر کرد. روضهای که هر ساله در شب عاشورا، دلهای بسیاری را متأثر میکند، این بار نیز جمعیت حاضر را به گریه واداشت.
